W leczeniu zaburzeń afektywnych jednobiegunowych (depresji jednobiegunowej) stosowane są następujące leki przeciwdepresyjne
[7][34]:
- trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne
– działają poprzez podnoszenie stężenia neuroprzekaźników w synapsach w
ośrodkowym układzie nerwowym przez blokowanie wychwytu zwrotnego
neurotransmiterów (tzw. nieselektywne hamowanie wychwytu zwrotnego
głównie noradrenaliny i serotoniny), np. amitryptylina, doksepina, imipramina, klomipramina, dezypramina, dibenzepina, dotiepina,
- leki czteropierścieniowe: mianseryna, mirtazapina, maprotylina,
- leki hamujące selektywnie wychwyt serotoniny (ang. selective serotonin reuptake inhibitor – SSRI), np. fluwoksamina, fluoksetyna, paroksetyna, citalopram, escitalopram lub sertralina,
- względnie selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny (SNRI), np. wenlafaksyna, duloksetyna, milnacipran,
- leki modulujące i stymulujące przekaźnictwo serotoninowe, np. wortioksetyna,
- selektywne inhibitory MAO – opóźniają metabolizm amin biogennych przez hamowanie prowadzącej te reakcje monoaminooksydazy, np. moklobemid,
- inhibitory wychwytu serotoniny blokujące receptor 5-HT2, np. nefazodon, trazodon,
- inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy (NDRI), np. bupropion,
- agonista receptora melatoniny: agomelatyna,
- leki o innych mechanizmach działania, np. tianeptyna.
Tak zwane leki przeciwdepresyjne są niejednolitą grupą substancji o
zróżnicowanej budowie chemicznej, mechanizmach działania i wpływie na
organizm. Ponadto reakcje na ten sam lek przeciwdepresyjny mogą być
znacząco odmienne u różnych pacjentów (osobnicza zmienność odpowiedzi na
lek). Szacuje się, że zastosowanie leku przeciwdepresyjnego przynosi
istotną poprawę u 50–70% pacjentów leczonych z powodu depresji. U blisko
połowy z pozostałych zmiana leku również przynosi poprawę. Część leków z
tej grupy znajduje zastosowanie nie tylko w leczeniu zaburzeń
depresyjnych, lecz także lękowo-depresyjnych,
obsesyjno-kompulsyjnych, adaptacyjnych,
lękowych uogólnionych,
agorafobii,
fobii społecznej,
stresu pourazowego,
zaburzeń odżywiania
i innych. Korzystny wpływ tych leków na nastrój pacjentów (i część
innych aspektów funkcjonowania) zwykle ujawnia się po upływie 10-28 dni
ich systematycznego stosowania – natomiast nieco wcześniej dochodzi do
poprawy w zakresie napędu psychomotorycznego, co subiektywnie wyraża się
w poczuciu dysponowania większym zasobem energii czy też większymi
chęciami do podejmowania aktywności. Z kolei działania niepożądane,
jeżeli wystąpią, zwykle obserwowane są w ciągu pierwszych kilku dni od
rozpoczęcia terapii. Mają one najczęściej łagodny charakter (np.
przemijająca utrata łaknienia, nudności, biegunka, bóle głowy). Jednakże
u niewielkiej części pacjentów dochodzi do nasilenia niepokoju,
pobudzenia lub
akatyzji.
Wymienione sytuacje wzmożenia napędu lub pobudzenia, które poprzedzają
poprawę w zakresie nastroju, mogą przejściowo nasilać myśli lub
tendencje samobójcze (ulotki informacyjne znajdujące się w opakowaniach z
lekami przeciwdepresyjnymi zwykle zawierają skróconą informację na ten
temat). W takich przypadkach kontakt z lekarzem i odpowiednie
zmodyfikowanie leczenia zwykle pozwalają usunąć lub zredukować działania
niepożądane. Ryzyko opisanych komplikacji uwydatnia znaczenie
odpowiedniej współpracy pacjent–lekarz w zakresie stosowanej
farmakoterapii – szczególnie u pacjentów, u których wyjściowo obecne są
myśli samobójcze. Przeważająca część badań wskazuje, że stosowanie leków przeciwdepresyjnych, zwłaszcza z grupy selektywny
https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.pl
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz