Depresja anaklityczna

Depresja anaklityczna - termin wprowadzony w 1940 przez R.A. Spitza^[1] na oznaczenie zaburzeń obserwowanych u części noworodków i niemowląt, które to zaburzenia mają wiązać się z izolacją od matki (np. w związku z pobytem dziecka w szpitalu, lub umieszczeniem w domu dziecka). Obraz depresji anaklitycznej obejmuje:

• utratę apetytu,
• zaburzenia rytmu snu i czuwania,
• małą ruchliwość,
• brak typowej dla tego okresu rozwojowego reakcji płaczu,
• objawy dyspepsji,
• zanik ssania,
• niekiedy epizody hipertermii.

Depresja anaklityczna ustępuje w okresie 3 miesięcy po połączeniu matki z dzieckiem.
 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.pl